Cialis 20 Mg Cialis Viagra Satış Cialis 5 mg Viagra sipariş elektronik sigara


İnsan
hakları ihlalleri, uluslararası standartlar belirlenerek ve kurallar konularak
engellenmeye çalışılsa da tam olarak başarılı olunamamıştır.  Bu durum
ulusal düzeyde denetleyici ve yargı-dışı koruyucu bir mekanizma ihtiyacını
ortaya çıkarmıştır.[i]


Ulusal
insan hakları kurumları, 19.yüzyıl Avrupası’nda devletlerin kötü yönetimlerinin
önüne geçilmesi amacıyla ortaya çıkmıştır. 20.yüzyılın sonlarından itibaren ise
tamamen insan hakları odaklı olarak hızla gelişmeye ve yayılmaya devam
etmiştir.[ii] II. Dünya Savaşı’ndan sonra uluslararası örgütler içinde ulusal
nitelikte insan hakları kurumlarının oluşturulması söz konusu olmuştur.[iii]
Ulusal insan hakları kurumları, uluslararası insan hakları standartları ve bu
standartların ulusal düzeyde uygulanabilirliği arasında bir köprü niteliğinde
görülmüştür.[iv]


Ulusal
insan hakları kurumu kavram olarak ilk kez 1946 yılında Birleşmiş Milletler
(BM) Ekonomik ve Sosyal Konsey (ECOSOC) toplantısında gündeme alınmıştır.[v] 21
Haziran 1946 tarihindeki Ekonomik ve Sosyal Konsey toplantısında alınan 2/9
numaralı kararla birliğe üye devletlere yerel insan hakları komiteleri ya da
bilgi edinme grupları oluşturularak İnsan Hakları Komisyonu ile işbirliği
yapılması çağrısında bulunulmuştur.[vi]


Ulusal
insan hakları kurumlarının çerçevesini belirlemek oldukça güç olmuştur.
Kavramın henüz ortaya çıktığı dönemlerde oldukça kapsayıcı bir tanımlaması söz
konusuydu. Bir ülkedeki dolaylı ya da doğrudan insan hakları temasıyla ilişkisi
bulunan neredeyse her kurum ulusal insan hakları kurumu olarak
nitelendiriliyordu. Bu nedenle ulusal komisyonlar, ombudsman ve benzer yapılar
ile birlikte yargı, idari mahkemeler, yasama organları, sivil toplum
kuruluşları, hukuki yardım ofisleri ve sosyal refah projelerinin her birine
eşit derecede ilgi gösteriliyordu.[vii] Bu geniş tanımlama 1978 yılında alınan
BM Genel Kurulu kararıyla kısıtlanmıştır. Bu durum insan hakları konusunda
ulusal düzeyde daha uzmanlaşmış ombudsman, insan hakları komisyonları gibi
kurumların çalışmasına olanak sağlamıştır.[viii] 1993 yılında Viyana’da
düzenlenen Dünya İnsan Hakları Konferansı’nda Viyana Deklarasyonu ve Eylem
Programı kabul edilmiştir. Tüm ülkeler birbirlerini 1991 yılında ortaya atılan
Paris Prensipleri’ne uymaya ve bu prensipleri uygulamaya teşvik etmiştir.[ix]


Ulusal
insan haklarının tarihsel gelişim sürecinde ortaya çıkan en önemli durum,
alınan kararlarda veya yayınlanan bildirgelerde kurumların kesin bir modelinin
açıklanmayışıdır. Kurumlarla ilgili insan haklarının korunmasına ve
geliştirilmesine yönelik olarak ortak ilkeler belirlenmişse de bu kurumların
yapılarının nasıl belirleneceği ülkelerin kendi ihtiyaçlarına ve hukuk
düzenlerine göre kendilerine bırakılmıştır. Bu yüzden ulusal insan hakları
kurumlarının yapılarına ilişkin farkı modeller ortaya çıkmıştır.[x]


Ombudsman
Modeli: Bireye yönelik insan hakları ihlallerine ilişkin çalışmalarını yürüten
ombudsmanlık kurumu sahip olduğu az üye sayısıyla diğer modellerden
ayrılmaktadır. Kendisine yapılan şikâyet başvurularıyla ilgilenir. Bu
başvuruların dışında kendisi re’sen harekete geçebilme yetkisine de
sahiptir.[xi]  Ombudsmanlığın türlerinden olan klasik ombudsmanlık idari
yargı kurumu gibi davranarak idarenin hesap verebilirliğini ve hukuka
uygunluğunu sağlamaktadır. Melez ombudsmanlık, klasik ombudsmanlığın
ilgilendiği konuların yanında insan hakları konularını da ele almaktadır.
Uzmanlık ombudsmanlığı ise uzman bir kurum olarak belirli bir konu ile ilgili
idarenin tümünde denetim yapabilme yetkisine sahip bir modeldir.[xii] Yaygın
bir şekilde oluşturulan bir kurum olsa da ombudsmanlık kurumu, günümüzde ulusal
insan hakları kurumları alanında daha fazla idari denetim yönüyle ortaya
çıkmış, insan haklarının korunmasına ve geliştirilmesine yönelik çalışmaları
nispeten ikinci planda kalmıştır.[xiii]


Ombudsmanlık
uygulamalarında iyi ülke örneği olarak karşımıza İsveç çıkmaktadır. İsveç’te
kurumun dayanağı 1809’da düzenlenen anayasadır.  1975 yılında da
Parlamento Ombudsman Yasası çıkarılmıştır. Dört yıl süre için seçilen
ombudsmanlar için hukuk eğitimi almış olması şartı ise 1974’te
kaldırılmıştır.[xiv]  Ombudsmanlar arasında en geniş yetkiye sahip olan
İsveç ombudsmanıdır. Öyle ki bakanlar, hükümet, mahalli idareler de bu yetki
alanına dâhildir. Kesin kararlar alamaz; ancak birimleri denetleme yetkisi ve
ardından yazdığı raporları parlamentoya sunuyor olması idari yönetim üzerine
etkili olmasını sağlamaktadır.[xv] İsveç ombudsmanının sahip olduğu geniş
yetkiler ve idare üzerinde etkili rol oynaması, ombudsman kurumunun genel amacı
olan insan haklarının korunması geliştirilmesi yönünde diğer ülkelerden bir
adım önde görülmesini sağlamaktadır.


Komisyon
Modeli:Paris Prensipleri’ne uyum sağlayan en iyi model olarak öne çıkmaktadır.
Kökeni eski bir model olmakla beraber ayrımcılığın önlenmesi ve eşitliğin
sağlanması konuları üzerine olan ilgisi Paris Prensipleri’nden sonra insan
haklarının tümünü kapsamaya başlamıştır. Komisyon modelindeki kurumlar, insan
hakları konusunda inceleme yapma, eğitim verme, tavsiyede bulunma, şikâyetleri
inceleme ve çözüm yolu bulma gibi görevleri de üstlenmişlerdir.[xvi]


Komisyon
modelini uygulayan ülkelerin başında İngiltere gelmektedir. İlk olarak 1975
yılında Eşit Fırsatlar komisyonu,1976’da Irksal Eşitlik Komisyonu ve 1999
yılında da Engelli Hakları Komisyonu kurulmuştur. Üç komisyonun da amacı
ayrımcılık ve eşitsizlikle mücadeledir. Komisyonlar inceleme ve danışma görevi
yürütürken bunlara yarı-yargısal nitelik yani bireysel şikayet alma yetkisi
tanınmamıştır. 2007 yılında üç komisyon Eşitlik ve İnsan Hakları Komisyonu adı
altında birleştirilmiştir. Komisyon yine eşitlik ihlallerini ele almış ve
hükümet dışı kamu kurumu olarak varlığını sürdürmüştür.[xvii]


Danışma
Komitesi Modeli: Bu model hükümete ve özellikle hükümet liderlerine danışmanlık
misyonuyla karakterize edilir.[xviii] Kurumun işlevi yalnızca danışmanlık yapma
ve tavsiyede bulunma üzerinedir. Herhangi bir şikâyet başvurusu alma, bu
şikâyetler üzerine inceleme başlatma veya idare üzerinde denetleme yapma
yetkisi yoktur.[xix]


Danışma
Komitesi modelini uygulayan ülkelere örnek olarak Fransa söylenebilir. 1946’daki
ulusal kurumlar ile ilgili olan çağrıya uyularak düzenlenen bir kurumdur.
1947’de oluşturulmuş 1984’te ise bugünkü şeklini almış ilk ulusal kurum
sayılmaktadır.  Son değişiklikleri 2007 yılında yapılarak düzenlenen kurum
insan hakları konularında hükümete tavsiye verir ve danışmanlık yapar; ancak
bireysel başvuru alamaz ve kurumsal denetleme yapamaz. Kurumun Paris
Prensipleri ile uyumlu hale getirilme çalışmaları sürmektedir.[xx]


Enstitü
Modeli: Modelin diğer modellerinden farklı kılanın görevleri olduğunu
söyleyebiliriz. İnsan hakları konularında araştırmalar yapmak, gerçekleştirilen
uygulamaları takip etmek, eğitim faaliyetleri için organize olmak ve gerekli
belgeleri ve kaynakları sağlamak gibi çalışma alanları vardır. Çalışma alanın
niteliği doğrultusunda enstitü modeli öncelikle insan haklarının
geliştirilmesine yönelik olarak çalışmaktadır.[xxi]


Enstitü
modelinin en iyi uygulama örneklerinden biri A statüsünde akredite edilmiş 2001
yılında oluşturulmuş olan Almanya İnsan Hakları Enstitüsü’dür.[xxii] Enstitü
izleme ve araştırma yapma, tavsiyede bulunma, görüş bildirmek, raporlama yapmak
ve insan haklarını geliştirmek gibi görevleri vardır. Yargısal yetki
tanınmamakla beraber kendisini ilgilendiren konularda mahkemelere katılabilir;
karar etkileyecek şekilde uzman olarak görüş bildirebilir. Ayrıca diğer ulusal
ve uluslararası kurumlarla işbirliği yaparak sorumluluklarını yerine
getirilmesinde paylaşımda bulunması da önceliklidir.[xxiii]


Bu
bağlamda bakıldığında ulusal anlamda insan haklarının korunmasını ve
geliştirilmesini sağlayabilecek ve uluslararası standartlara uygun şekilde bu
alanda ilerleme gerçekleştirebilecek kurumlara ihtiyaç duyulmaktadır. İşbirliği
ve uluslararası standartlara uygunluk da göz önünde tutularak ülkeler ulusal
düzeyde kendilerini geliştirmelidir.


Ümran GÜNEŞ


1.    
Vahap Atilla Oğuşgil, “Avrupa
Birliği Yolunda Türkiye İnsan Hakları Kurumu’nun Birleşmiş Milletler Paris
Prensipler Işığında Değerlendirilmesi”, Bilig: Türk Dünyası Sosyal Bilimler
Dergisi, Yaz/2015 Ankara, Sayı:74, s.176.


2.    
Wade M. Cole- Francisco O. Ramirez,
“Conditional Decoupling: Assessing the Impact of National Human Rights
Institutions, 1981 to 2004”, American Sociological Review XX(X), 2013,s.3.


3.    
 Abdurrahman Eren, Ulusal İnsan
Hakları Kurumları, On İki Levha Yayıncılık, İstanbul 2012, s.7.


4.    
Richard Carver, “A New Answer to An
Old Question: National Human Rights Institutions and Domestication of
International Law”, Human Rights Law Review 10:1, 2010, s.2.


5.    
“Profesyonel Eğitim Serileri: 4 –
Ulusal İnsan Hakları Kurumları: İnsan Haklarının Korunması ve
Yaygınlaştırılması için Ulusal Kurumların Oluşturulması ve Güçlendirilmesi için
El Kitabı-1995”,  Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Merkezi Yayını, Veysel
Eşsiz(çev.), (www.ihop.org.tr/dosya/uihk/NRHI_ceviri.doc,
Erişim Tarihi: 18.11.2016.), m.20, s.3.


6.    
“Profesyonel Eğitim Serileri…,
Veysel Eşsiz(çev.), m.21, s.3.


7.    
“Profesyonel Eğitim Serileri…,Veysel
Eşsiz(çev.), m.36, s.7.


8.    
 Abdurrahman Eren, a.g.e.,
s.10.


9.    
Valentin Aichele, “National Human
Rights Institutions:An Introduction”, German Institute for Human Rights,
Tübingen 2010, s.10-11.


10.Abdurrahman
Eren, a.g.e., s.34.


11. Vahap
Atilla Oğuşgil, Avrupa Birliği ve Ulusal İnsan Hakları Kurumları: Üye
Ülkelerden Örnek Uygulamalar,  Legal Yayıncılık, İstanbul 2015, s.22-23.


12.Abdurrahman
Eren, a.g.e., s.39-42.


13.Abdurrahman
Eren, a.g.e, s.42-43.


14. Kemal
Özden-Ertuğrul Gündoğan, “Ombudsmanlık Sistemi: Tanımı, Tarihi Gelişimi,
Dünyadaki Uygulamalar ve Türkiye’deki Uygulanabilirlik Tartışmaları”, Türkiye
Günlüğü, Sayı:62, Eylül-Ekim 2000, s.51.


15.Muammer
Oytan, “Ombudsman Eli ile İdarenin Denetimi Konusunda Kıyaslamalı Bir
İnceleme”, Danıştay Dergisi, Sayı:18-19, 1975, s.197-198.


16.Anna-Eline
Pohjolainen, ”İnsan Hakları Kurumlarının Geçirdiği Evrim: Birleşmiş Milletlerin
Rolü”, Copenhagen 2006, The Danish Institute for Human Rights, s.14-15.


17.Abdurrahman
Eren, a.g.e., s.45-47.


18. Valentin
Aichele, a.g.m., s.3.


19. Abdurrahman
Eren, a.g.e., s.49.


20. Abdurrahman
Eren, a.g.e., s.49-50.


21.Vahap
Atilla Oğuşgil, a.g.e., s.27.


22.Vahap
Atilla Oğuşgil, a.g.e., s.179.



 Vahap Atilla Oğuşgil, a.g.e., s.186-193.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

deneme bonusu veren siteler | hd film izle | film izle | film izle | 4k film izle | bets10 giriş

cialis 5 mg viagra satın al Elektronik Sigara https://wwv.stag9000.shop http://umraniyetip.org/anadolu-yakasi/maltepe-escort/ perabet novagra satın al viagra satış