• ARMENIAN ISSUE : Esteemed Member of the German Federal Parliament,
  • Yayın Tarihi : 11 Ağustos 2016 Perşembe
  • Kategori : ERMENİ SORUNU


Esteemed Member of the German Federal Parliament,

We have learnt of the developments relating to the possibility of the Armenian allegations being discussed in the German parliament. In the framework of international law, human rights, peace, stability and security we would like to bring some information to your attention. We address those who respect justice, sovereignty, democracy and freedoms and who wish to know the truth behind this issue.

When did the Armenian issue come to the fore, what is the truth behind it?

The Turks and Armenians came into contact with each other beginning in the 11th Century and these two peoples lived with each other in peace and tranquillity until the end of the 19th Century. The Armenian question began with the 1774 Treaty of Küçük Kaynarca and the article of the 1878 Berlin Treaty which permitted Russia, France, England and Germany to interfere in the domestic affairs of the Ottoman Empire as the protectorate of the Armenians. The Armenians began organising for an independent state as a result of the intrigues of the aforementioned states. Subsequently the Armenians began to establish armed revolutionary committees, the most notable of which are the Ramgavar Party founded in 1885, the Hunchak Party founded in 1886 and the Dashnak Party founded in 1890. The programme of the aforementioned organisations was the foundation of an “independent Armenia in Eastern Anatolia” and to achieve this goal their openly stated tactics were to incite rebellion and conduct campaigns of terror.

The Armenian writer M. Varantyan in his work The History of the Dashnak Party explains the political programme of the Armenian committees as follows: “the aim of the organisation is to incite rebellion and as a consequence of this rebellion to gain independence or freedom as in Bulgaria and Lebanon.” The slogan of the committees was “Kill the Turks and Kurds wherever you find them. Kill reactionaries, those who aren’t true to their word, Armenian collaborators and attain your revenge.”

Consequently, a clear agenda which seeks to exploit Armenian sensitivities both past and present is at play – previously against the Ottoman Empire and currently against the Republic of Turkey.

Bloody Betrayal and Ethnic Cleansing during the First World War

The Armenian armed rebellions began in 1860 with the support of foreign powers and continued until World War One. During and after the war these rebellions had eventually taken the form of massacres. The Armenian rebels took the side of foreign powers against their own state. The war effort was severely hampered by the raiding of military depots, attacking of supply chains and the cutting of telegraph lines. Widespread massacres against Turkish civilians terrified the populace, forcing 1.5 million of them to migrate further west – the aim of this was to secure an Armenian majority in areas where the Armenians had previously constituted a minority. The Russian historian Irandust in his work Kemalist Devrimin İtici Güçleri argued that, “the armed Dashnaks units, formed on the initiative of the French, had carried out mass murder against the Turkish population (…) The Armenian gangs massacred entire villages one by one. Their programme to eliminate the Turkish population was carried out purposely and consciously by the administration of the foreign occupation forces.”

The Ottoman government began to relocate Armenian citizens to Syria and Lebanon, which at that time were also constituent parts of the Ottoman Empire, to mitigate the possibility of further military losses. The government issued the Relocation and Resettlement Law (Sevk ve İskân Kanunu) in line with contemporary military practice in cases of irregular warfare. Approximately 600,000 persons were resultantly forced to migrate. During the relocation great tragedies were experienced. Approximately 48,000 persons perished – mostly as the result of sickness and cold but also as a result of attacks by bands and those seeking revenge.

The Armenian side does not respect treaties, restarting its campaign of terror

At the conclusion of World War One in 1918, the Armenians sought to benefit from the surrender of Ottoman forces by migrating back to their ancestral lands in Anatolia. There they began a campaign of mass murder against the Turkish populace. This continued until 1920. With the final defeat of Armenian forces by the army of Kazım Karabekir the 1920 treaties of Alexandropol and Moscow, Treaty of Kars in 1921 and finally the 1923 Lausanne Treaty secured the present borders of Turkey and guaranteed peace.

This period can be summarised as follows: between 1860 and 1920, that is to say for sixty years, the western powers managed to fool the Armenians with the pledge of “founding a state between the two seas” (Black Sea and Mediterranean Sea). This resulted in the Armenians attacking the state with the dream of founding their own state in eastern Anatolia. For their own part, the Turks took the position of defending their homeland. Expressed more tragically, the Armenian issue is a story of an unjust aggressor and a righteous victim.

Armenians who don’t respect agreements begin a campaign of terror

The peace secured at the Lausanne Conference lasted for fifty years – in 1973 the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenian (ASALA) emerged onto the world stage. Between the years 1973 and 1985, they were responsible for the murders of over 45 Turkish diplomats and personnel. Between the years 1988-1995, the Republic of Armenia occupied 20% of Azerbaijan’s land. During the same period, the Armenian government carried out ethnic cleansing. In one single night six-hundred and thirteen (613) women, children and elderly persons were massacred in the settlement of Khojaly and in general over 1 million Azeri Turks were displaced. The world has stood idly by in the face of these occupations, massacres and ethnic cleansing for twenty-two years. It should also be noted that the very same western powers that utilised Armenian gangs in their drive to dismember the Ottoman Empire have also rendered their support for these crimes against international law and against humanity.


The Position of the Law Regarding the Resolution of this Two-Century Long Problem?

1.     During 1916 the Ottoman government tried one thousand three hundred and ninety seven (1397) persons in the employment of the state who had been negligent and co-operated with those who had attacked Armenian civilians during the relocations; sixty-seven (67) of those received the death penalty. The others received various heavy penalties. This begs the question as to how a state charged with “systematically massacring the Armenians” can subsequently punish those who had played a role in attacks on civilians.

2.     The decision of the United Kingdom: During the occupation of Istanbul after World War One, the armed forces of the United Kingdom arrested several prominent figures including leaders of the wartime Ottoman government and exiled them to Malta. An international court was established under the direction of a British judge named Woods with the purpose of trying these persons in relation to the Armenian issue. After an inconclusive two year search of the Ottoman, English, American, Egyptian and Iraqi state archives, the charges were dropped on 29 July 1921 given a lack of evidence. This decision is important because it was taken at a time when the Ottomans had been defeated. That is to say during a period when the events, witnesses and archival documents were in the open and the relevant foreign powers had access to them. No one who respects the rule of law can object to this. (See Attachment 1)

3.     The Decision of the European Court of Justice: An Armenian association based in France had opened a court case on the basis that as the “European Parliament had reached a decision that Turkey is committed genocide, Turkey’s admission to the European Union must be suspended.” In its 29 October 2004 decision, the European Court of Justice noted that the European Parliament’s 1987 resolution regarding the “Armenian Genocide” was political and had no basis in law.

4.     French Constitutional Court decision: The decision taken by the French parliament on the initiative of Patrick Deveciyan to consider denial of the “Armenian genocide” a crime was later annulled by the French Constitutional Court.

5.     Decision of the International Court of Justice the relocation cannot be considered genocide: In relation to a court case which Croatia instigated against the Federal Republic of Yugoslavia in 1999, the ICJ decided that the relocation of persons, even by force, cannot be considered genocide.

6.     European Court of Human Rights decision: the European Court of Human Rights in its decision dated 15.10.2015 regarding the Perinçek-Switzerland case noted that the forced relocation of Armenians in 1915 cannot be considered genocide in light of international law.

In spite of the decisions in the aforementioned court cases, the continued persecution of Turks in relation to this issue can only be summarised as a lack of respect for the law.

Two witnesses, two civilised statements

The leader of the Dashnak Committee and the Republic of Armenia’s first Prime Minister Hovhannes Kajaznuni in his 1923 report delivered in Bucharest to a Dashnak congress noted that:

“We were in the process of demanding an Armenia that would span from sea to sea (between the Black and Mediterranean Seas). In the end we fought relentlessly with the Turks. We died and also killed… we joined military operations. We were fooled and casted in our lot with the Russians. The deportations were both correct and necessary. We were unable to see the truth – we were responsible for the events which unfolded. The Turkish national struggle was just. Rejecting peace and taking up arms was our biggest mistake. The Treaty of Sèvres made us blind to reality. The basis of our rebellion was the dream of a ‘Greater Armenia’; we were oblivious to the fact that this has no basis in reality. The driving force of our rebellion was the Armenia promised to us by the Allied States.”

Dikran Kevorkyan, the head of Istanbul’s Kandilli Church Foundation, noted in 2007 that: “During the First World War the English, Germans and French and on the other hand the Russians used the Armenians as a pawn. The imperialist powers coupled with the actions of some Armenians in positions of responsibility caused these events. What could ASALA and the PKK have done without the support of imperialist powers? Turkey is the greatest country in the world where the Armenians live in tranquillity and in conditions suitable for the protection of their identity.”


The Armenian attacks and massacres which have relentlessly continued from the 1860s onwards cannot simply be restricted to discussions regarding the relocations of 1915 alone. Likewise, they cannot mask the necessity of coming to terms with those bearing responsibility for the lived tragedies.

The aforementioned legal judgements and the flow of history are in the open and cannot be hidden. Parliaments and national governments can neither act in the capacity of historians nor as courts of law – because judgement can only be passed by courts alone. A path which can re-affirm Turkish and Armenian friendship must be established as the Armenians have been exploited for two centuries. Armenians must also come to terms with their own history and abandon hatred of Turks. For their own part, the Turks have always shown themselves to be on the side of peace.

The drive to hold the baseless allegations of the Armenians on the public agenda does no service to the developing of positive relations between the neighbouring states of Turkey and Armenia. On the contrary, it contributes to a lack of trust and more than anyone, it is the Armenian people who suffer as a result of this.

Esteemed Member of the German Federal Parliament,

Seeing yourselves as representatives of civilisation, we are putting forth that politicians cannot pass judgement on issues which are the remit of courts of law; therefore we call on you to reject the baseless claims of the Armenians. We thank you for your understanding.


btmhareketi@gmail.com, https://www.facebook.com/birlikteturkmilletiyiz/


Pek Muhterem Hanımefendiler, Beyefendiler,

Asılsız Ermeni iddialarının Federal Parlamentoda görüşülmesi için çalışmaların başlatıldığını öğrenmiş bulunuyoruz. Uluslararası hukuk, insan hakları, barış, istikrar ve güvenlik açısından bazı bilgileri dikkatlerinize sunmayı görev biliyoruz.  Bu konuda gerçeği, ama sadece gerçeği bilmek; adalete, egemenliklere, demokrasi ve özgürlüklere saygılı olmak isteyen herkese seslenmek istiyoruz.

Ermeni Meselesi Ne Zaman Başlamıştır, Gerçeği Nedir?

Ermenilerle Türklerin irtibatı 11. YY’da başlamış ve iki halk 19. YY sonuna kadar sulh ve sükûn içinde yaşamıştır. Ermeni sorunu, 1774 Küçük Kaynarca ve 1878 Berlin Antlaşmalarındaki, Osmanlı Devletinin içişlerine karışılmasına fırsat veren “Rusya, Fransa, İngiltere ve Almanya, Ortodoks Ermenilerin koruyucusu olacak ve bu konuda Osmanlı reformlar yapacaktır” madde ile başlamıştır. Adı geçen bu devletlerin “Size Anadolu’da devlet kurduracağız vaadiyle” aldattığı Ermeniler teşkilatlanmaya başlamışlardır. Nitekim bu tarihten sonra Ermeniler tarafından; 1885’de Ramgarvar, 1886 yılında Hınçak ve 1890 yılında Taşnaksutyun [Şu anda Ermenistan’ı yöneten parti] silahlı isyan komiteleri kurulmuştur. Bu komitelerin nizamnamelerinde, “Doğu Anadolu’da Bağımsız Ermeni Devleti” kurulacağı, bunun için isyanlar çıkarılacağı ve terör yapılacağı gibi hususlar açıkça yer almaktadır.

Ermeni Yazar M. Varantyan, “Taşnaksutyun Tarihi” isimli kitabında, Ermeni komitelerinin siyasi programından şu ifadeleri aktarmaktadır; “örgütün hedefi isyan çıkarmak ve bu isyanın sonunda Bulgaristan’da, Lübnan’da olduğu gibi bir bağımsızlık veya özgürlük elde etmekti”. Komitenin sloganı “Türkü, Kürdü, nerede ve hangi şartlarda görürsen öldür. Gericileri, sözünden dönenleri, Ermeni hafiyelerini, hainleri öldür, intikam al” idi.

Bu bakımdan Ermeni sorununu, tarih boyunca Ermenileri aldatarak dün Osmanlı’ya, bugün de Cumhuriyet Türkiye’sine karşı kullananlar yaratmıştır, bugün de sürdürmektedirler.

Birinci Dünya Savaşında Kanlı İhanet ve Etnik Temizlik

Emperyalizmin desteğinde 1860’ta başlayan ve 1914 Birinci Dünya Savaşına kadar süren Ermeni silahlı isyanları, savaşta, öncesi ve sonrasında [Rusya, Fransa ve İngiltere’nin desteğiyle] yaygın katliama dönüşmüştür. Yine Ermeni isyancıların düşman cephesinde yer alarak, kendi devletleri olan Osmanlı ordularıyla savaşmaları; askerî depoları, ikmal kollarını basmaları ve telgraf hatlarını kesmeleri ağır zararlar veriyordu. Hatta bu yüzden Osmanlı Türk Devletinin 6. ordusu savaşamayacak duruma düşmüştür.  Yaygın sivil katliamları ve korumasız kalan Türk halkının korkutularak ülkenin batısına göç etmek zorunda bırakılmaları; [sayıları 1,5 milyonu bulmaktadır] aynı zamanda, azınlıktaki Ermeni nüfusunu çoğunluğa çıkarmayı amaçlayan etnik temizlikti. Bu hususu, Rus tarihçi İrandust’un “Kemalist Devrimin İtici Güçleri” adlı eserinde aşağıdaki sözlerle ifade edilmektedir: “Fransızların oluşturduğu Taşnak’lardan müteşekkil jandarma birlikleri Türk nüfusa karşı kitlesel cinayetlere giriştiler. ….. Ermeni çeteleri sırayla köylerin bütün halkını kılıçtan geçirdi. Türk nüfusunun fiziksel olarak ortadan kaldırılması programı tamamen bilinçli şekilde işgalcilerin yönetiminde yürütüldü”

İşte Osmanlı Türk Devleti, bu silahlı Ermeni çeteleri ile potansiyel olarak bunlara katılacağı düşünülenleri savaş sahasından alıp, kendi toprağı Suriye ve Lübnan’a yerleştirmiştir. Devlet bunun için, savaş hukukuna göre meşru bir güvenlik hakkı olan “Sevk ve İskân” kararnamesi çıkarmış ve tahminen 600 bin kişi göç ettirilmiştir. Göç sırasında büyük acılar yaşanmış, çoğunluğu o günlerin zorlu bulaşıcı hastalıklardan ve soğuktan ölenlerle, intikam ve eşkıya saldırılarında ölenlerin toplam sayısı 48 bin olarak tespit edilmiştir.

Ermeni Tarafı Anlaşmaları Tanımıyor, Teröre Yeniden Başlıyor                                                                                             Savaşın 1918’de sona ermesi ve Osmanlının teslim olmasını fırsat bilen Ermeni çeteleri, göç bölgelerinden gelerek, eskisinden daha yaygın ve daha büyük boyutlarda kitle katliamlarını başlatmış ve bu saldırılar 1920’ye kadar sürdürmüştür. Ermeni birliklerinin Kazım Karabekir komutasındaki Kolorduyla yaptığı savaşı kaybetmesi üzerine, 1920 Gümrü ve Moskova, 1921 Kars ve nihayet 1923 Lozan Antlaşmalarıyla bugünkü sınırlar çizilmiş ve barış yapılmıştır.

Bu dönemin özeti şöyle yapılabilir: 1860-1920 arasındaki 60 yıl boyunca, emperyalistlerin “iki deniz arasında devlet kurduracağız” vaadiyle aldattığı Ermeniler, “Osmanlı topraklarında devlet kurmak” hayaliyle hep saldıran, Türkler ise, hep vatanlarını savunan taraf olmuştur. Daha da trajik ifadesiyle, haksız saldırganla, haklı mağdurun hikâyesidir. Ermeni meselesinin gerçeği de bundan ibarettir.

Anlaşmaları Tanımayan Ermeniler Teröre Başlıyor

1923 Lozan Antlaşmasıyla uluslararası temelde sağlanan barış 50 yıl sürdü. 1973 yılında yeni bir terör örgütü ortaya çıktı, adı; Adı Ermenistan’ın Kurtuluşu için Ermeni Gizli Ordusu anlamına gelen ASALA idi. ASALA, 1973- 1985 arasında, dış görevlerdeki 45’den fazla Türk diplomat ve memurunu katletti. Ermenistan ise, 1988-1995 döneminde Azerbaycan topraklarının %20’sini işgal etti, etnik temizlik için Hocalı’da, bir gece baskınıyla masum 613 kadın, çocuk, yaşlıyı hunharca katletti, 1 milyondan fazla Azerbaycan Türk’ü sürgün/kaçkın oldu. Dünya bu vahşi işgal, katliam ve etnik temizliği 22 yıldır seyretmektedir. Hatta Osmanlı’yı parçalamak üzere Ermeni çetelerini kullanan Rusya, Fransa, İngiltere’ye ABD de katılarak, insanlığa ve uluslararası hukuka karşı işlenen bu cinayetlerin destekçisi ve koruyucusu oldu.

Pek Muhterem Hanımefendiler, Beyefendiler,

Bu 2 Asırlık Meselede Son Çözüm Mercii hukuk ne diyor, ona da bakalım:

1.Osmanlı Türk Devleti, göç sırasında (1916) ihmal gösteren, saldırganlarla işbirliği yapan 1397 görevliyi Divan-ı Harp’te yargılayarak 67’si idam, diğerlerini çeşitli ağır cezalara çarptırmıştır. Katliamı planlayan bir devlet, kendi görevlisine böyle bir ceza verebilir mi?

2.     İngiliz Kraliyet Başsavcısının kararı: İngiltere 1919’da “Ermeni katliamı” yaptığı iddiasıyla dönemin bir kısım yöneticisi ile İttihatçıları Malta’ya topladı. Uluslararası bir mahkeme kuruldu, başına da İngiliz Kraliyet Başsavcısı Woods getirildi. Savcı, Osmanlı, İngiltere, ABD, Mısır ve Irak arşivlerini iki yıl araştırdı, sonunda katliam yapıldığını dair herhangi bir delil bulamadığı için 29 Temmuz 1921’de takipsizlik kararı verdi. Bu karar çok önemlidir, çünkü olaylar, şahitler ve belgeler ortada ve Osmanlı yenilmiş iken bu karar verilmiştir. Hukuka saygısı olan hiç kimse buna itiraz etmemelidir. (Ek: 1)

3.     Avrupa Adalet Divanının kararı: Fransa’daki bir Ermeni derneği, “Avrupa Parlamentosu ‘Türkiye soykırım yaptı’ kararı aldığına göre, AB adaylık statüsü dondurulmalıdır.” İddiasıyla dava açtı. Divan 29 Ekim 2004 tarihli kararında; ’’Avrupa Parlamentosu (AP)’nun 1987 yılında aldığı Ermeni Soykırımı ile ilgili kararın siyasi olduğunu, bunun hukuki alanda hiçbir geçerliliği olmadığını’’ hükme bağlamıştır.

4.     Fransız Anayasa Mahkemesinin kararı: Patrick Deveciyan’ın hazırlayıp 2006 yılında Fransız parlamentosunda kabul edilen ve “Ermeni soykırımı yoktur” demeyi suç sayan kanun, Fransa Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmiştir. 5. Uluslararası Adalet Divanını tehcirin soykırım sayılamayacağına ilişkin kararı: Uluslararası Adalet Divanı (UAD), Hırvatistan’ın, 1999 yılında Yugoslavya Federal Cumhuriyeti aleyhine açılan davada; “…bir gruba mensup kişileri bulundukları yerden başka bir yere zor kullanarak da olsa, tehcir etmenin soykırım sayılamayacağına” karar vermiştir. 6. AİHM Büyük Mahkemesinin kararı: AİHM Büyük mahkemesi Perinçek-İsviçre davası konusunda verdiği 15.10.2015 tarihli kararda; “1915’te yaşanan Ermeni zorunlu göçünün uluslararası hukuka göre soykırım olarak nitelendirilemeyeceğine” hükmetmiştir.

Yargının bu kararlarına rağmen hala Türklerin suçlanması, en hafif ifadesiyle, hukuka saygısızlıktır.

İki Şahit, İki Medeni Açıklama                                                                                                                                                            Taşnak Komitesinin kurucusu,  Ermenistan Cumhuriyeti’nin ilk Başbakanı  Ovannes Kaçaznuni’nin 1923 yılında Bükreş’te yapılan Taşnak Partisi Kongresine sunduğu raporda ne diyor, bakalım:Türkiye’den ‘denizden denize Ermenistan’ talep etmekteydik… Nihayet var olduğumuz sürece aralıksız olarak Türklerle savaştık. Öldük ve öldürdük… Askerî operasyonlara katıldık. Kandırıldık ve Rusya’ya bağlandık. Tehcir doğruydu ve gerekliydi. Gerçekleri göremedik, olayların sebebi biziz. Türklerin millî mücadelesi haklıydı. Barışı reddetmemiz ve silahlanmamız büyük bir hataydı. Sevr Antlaşması gözümüzü kör etmişti. İsyanımızın temelinde ‘Büyük Ermenistan hayali vardı…‘Türkiye Ermenistan’ı’ diye bir devletin, hayalden öte olmadığı gerçeğini göremedik. İsyanımızın temelinde İtilaf devletlerinin bize vaat ettiği Ermenistan hayali vardı, gerçeği göremedik.”

İstanbul Kandilli Kilisesi Vakfı Başkanı Dikran Kevorkyan diyor ki: “ 1. Dünya Savaşı’nda bir yandan, İngiliz, Alman ve Fransızların, öte yandan Rusların Ermenileri piyon olarak kullandılar. Emperyalistlerin oyunları, Ermeni idarecilerin apolitik düş öncüleri (medya, kiliseler, din adamları) bütün bu olaylara sebep olmuştur… Emperyalist güçler, ASALA ve PKK’nın arkasında olmasaydı onlar ne yapabilirlerdi?… Bugün dünya üzerindeki Ermenilerin en rahatlıkla, en güçlü şekilde kendi kimliklerini muhafaza ettikleri ülke Türkiye’dir.” (2007)


1860’dan günümüze kadar devam eden ve durmak bilmeyen Ermeni saldırı ve katliamları, “1915 Olayları”na hapsedilemez ve günümüze kadar yaşanan faciaların gerçek sorumluları gizlenemez.

Bütün bu yargı kararları ve tarihi akış gerçekleri açıkça ortaya koymaktadır.  Özellikle de parlamento ve hükumet gibi siyasi kurumlar, kendilerini tarihçilerin ve yargının yerine koyamazlar; çünkü hüküm yargınındır. İki asırdır acımasızca sömürülen Ermenilerin, tarihle yüzleşerek Türk düşmanlığından vazgeçmelerinde, Türklerle eski devirlerdeki gibi dost olmalarında sayılamayacak kadar yarar vardır;  bunun yollarını aranmalıdırlar. Türkler her zaman barışçı niyetlerini göstermişlerdir.

Asılsız Ermeni iddialarını sürekli ve ısrarlı bir şekilde gündemde tutma gayretleri, komşu olan Türk ve Ermeni devletleri arasında olumlu ilişkilerin kurulmasına hiçbir katkı yapmamakta; aksine halklar arasındaki güvensizliği (hatta husumet duygularını) daha da arttırmaktadır. Bundan da en büyük zararı Ermeniler görmektedir.

Federal Almanya Meclisinin Sayın Milletvekili,                                                                                                                   

Uygarlığın temsilcisi olduğunu düşünen sizleri, “Yargıya ait bir konuda, biz siyasiler karar veremeyiz” diyerek, asılsız Ermeni iddialarını reddetmeye çağırıyoruz. Şimdiden anlayışınıza teşekkür ederiz.

BİRLİKTE TÜRK MİLLETİYİZ HAREKETİ   [632 Akademisyen ve aydın adına]