Cialis 20 Mg Cialis Viagra Satış Cialis 5 mg Viagra sipariş elektronik sigara


ENGLISH


Esteemed Member of the German Federal Parliament,


We
have learnt of the developments relating to the possibility of the Armenian
allegations being discussed in the German parliament. In the framework of
international law, human rights, peace, stability and security we would like to
bring some information to your attention. We address those who respect justice,
sovereignty, democracy and freedoms and who wish to know the truth behind this
issue.


When did the Armenian issue come to the fore, what is the truth
behind it?


The
Turks and Armenians came into contact with each other beginning in the 11th
Century and these two peoples lived with each other in peace and tranquillity
until the end of the 19th Century. The Armenian question began with the 1774
Treaty of Küçük Kaynarca and the article of the 1878 Berlin Treaty which
permitted Russia, France, England and Germany to interfere in the domestic
affairs of the Ottoman Empire as the protectorate of the Armenians. The
Armenians began organising for an independent state as a result of the
intrigues of the aforementioned states. Subsequently the Armenians began to
establish armed revolutionary committees, the most notable of which are the
Ramgavar Party founded in 1885, the Hunchak Party founded in 1886 and the
Dashnak Party founded in 1890. The programme of the aforementioned
organisations was the foundation of an “independent Armenia in Eastern Anatolia” and to
achieve this goal their openly stated tactics were to incite rebellion and
conduct campaigns of terror.


The
Armenian writer M. Varantyan in his work The History of the Dashnak Party explains the
political programme of the Armenian committees as follows: “the aim of
the organisation is to incite rebellion and as a consequence of this rebellion
to gain independence or freedom as in Bulgaria and Lebanon.”
The
slogan of the committees was “Kill the Turks and Kurds wherever you find them. Kill
reactionaries, those who aren’t true to their word, Armenian collaborators and
attain your revenge.”


Consequently,
a clear agenda which seeks to exploit Armenian sensitivities both past and
present is at play – previously against the Ottoman Empire and currently
against the Republic of Turkey.


Bloody Betrayal and Ethnic Cleansing during the First World War


The
Armenian armed rebellions began in 1860 with the support of foreign powers and
continued until World War One. During and after the war these rebellions had
eventually taken the form of massacres. The Armenian rebels took the side of
foreign powers against their own state. The war effort was severely hampered by
the raiding of military depots, attacking of supply chains and the cutting of
telegraph lines. Widespread massacres against Turkish civilians terrified the
populace, forcing 1.5 million of them to migrate further west – the aim of this
was to secure an Armenian majority in areas where the Armenians had previously
constituted a minority. The Russian historian Irandust in his work Kemalist
Devrimin İtici Güçleri
argued that, “the armed Dashnaks units, formed
on the initiative of the French, had carried out mass murder against the
Turkish population (…) The Armenian gangs massacred entire villages one by one.
Their programme to eliminate the Turkish population was carried out purposely
and consciously by the administration of the foreign occupation forces.”


The
Ottoman government began to relocate Armenian citizens to Syria and Lebanon,
which at that time were also constituent parts of the Ottoman Empire, to
mitigate the possibility of further military losses. The government issued the
Relocation and Resettlement Law (Sevk ve İskân Kanunu) in line with
contemporary military practice in cases of irregular warfare. Approximately
600,000 persons were resultantly forced to migrate. During the relocation great
tragedies were experienced. Approximately 48,000 persons perished – mostly as
the result of sickness and cold but also as a result of attacks by bands and
those seeking revenge.


The Armenian side does not respect treaties, restarting its
campaign of terror


At
the conclusion of World War One in 1918, the Armenians sought to benefit from
the surrender of Ottoman forces by migrating back to their ancestral lands in
Anatolia. There they began a campaign of mass murder against the Turkish
populace. This continued until 1920. With the final defeat of Armenian forces
by the army of Kazım Karabekir the 1920 treaties of Alexandropol and Moscow,
Treaty of Kars in 1921 and finally the 1923 Lausanne Treaty secured the present
borders of Turkey and guaranteed peace.


This
period can be summarised as follows: between 1860 and 1920, that is to say for
sixty years, the western powers managed to fool the Armenians with the pledge
of “founding a state between the two seas” (Black Sea and Mediterranean Sea).
This resulted in the Armenians attacking the state with the dream of founding
their own state in eastern Anatolia. For their own part, the Turks took the
position of defending their homeland. Expressed more tragically, the Armenian
issue is a story of an unjust aggressor and a righteous victim.


Armenians who don’t respect agreements begin a campaign of terror


The peace secured at the Lausanne Conference
lasted for fifty years – in 1973 the Armenian Secret Army for the Liberation of Armenian (ASALA)
emerged onto the world stage. Between the years 1973 and 1985, they were
responsible for the murders of over 45 Turkish diplomats and personnel. Between
the years 1988-1995, the Republic of Armenia occupied 20% of Azerbaijan’s land.
During the same period, the Armenian government carried out ethnic cleansing.
In one single night six-hundred and thirteen (613) women, children and elderly
persons were massacred in the settlement of Khojaly and in general over 1
million Azeri Turks were displaced. The world has stood idly by in the face of
these occupations, massacres and ethnic cleansing for twenty-two years. It
should also be noted that the very same western powers that utilised Armenian
gangs in their drive to dismember the Ottoman Empire have also rendered their
support for these crimes against international law and against humanity.


 


The Position of the Law Regarding the Resolution of this
Two-Century Long Problem?


1.    
During
1916 the Ottoman government tried one thousand three hundred and ninety seven
(1397) persons in the employment of the state who had been negligent and
co-operated with those who had attacked Armenian civilians during the
relocations; sixty-seven (67) of those received the death penalty. The others
received various heavy penalties. This begs the question as to how a state
charged with “systematically massacring the Armenians” can subsequently punish
those who had played a role in attacks on civilians.


2.    
The
decision of the United Kingdom:
During the occupation of Istanbul after World
War One, the armed forces of the United Kingdom arrested several prominent
figures including leaders of the wartime Ottoman government and exiled them to
Malta. An international court was established under the direction of a British
judge named Woods with the purpose of trying these persons in relation to the
Armenian issue. After an inconclusive two year search of the Ottoman, English,
American, Egyptian and Iraqi state archives, the charges were dropped on 29 July
1921 given a lack of evidence. This decision is important because it was taken
at a time when the Ottomans had been defeated. That is to say during a period
when the events, witnesses and archival documents were in the open and the
relevant foreign powers had access to them. No one who respects the rule of law
can object to this. (See Attachment 1)


3.    
The
Decision of the European Court of Justice:
An Armenian association based in
France had opened a court case on the basis that as the “European Parliament
had reached a decision that Turkey is committed genocide, Turkey’s admission to
the European Union must be suspended.” In its 29 October 2004 decision, the
European Court of Justice noted that the European Parliament’s 1987 resolution
regarding the “Armenian Genocide” was political and had no basis in law.


4.    
French
Constitutional Court decision:
The decision taken by the French parliament on
the initiative of Patrick Deveciyan to consider denial of the “Armenian
genocide” a crime was later annulled by the French Constitutional Court.


5.    
Decision
of the International Court of Justice the relocation cannot be considered
genocide:
In
relation to a court case which Croatia instigated against the Federal Republic
of Yugoslavia in 1999, the ICJ decided that the relocation of persons, even by
force, cannot be considered genocide.


6.    
European
Court of Human Rights decision:
the European Court of Human Rights in its
decision dated 15.10.2015 regarding the Perinçek-Switzerland case noted that
the forced relocation of Armenians in 1915 cannot be considered genocide in
light of international law.


In
spite of the decisions in the aforementioned court cases, the continued
persecution of Turks in relation to this issue can only be summarised as a lack
of respect for the law.


Two witnesses, two civilised statements


The
leader of the Dashnak Committee and the Republic of Armenia’s first Prime
Minister Hovhannes Kajaznuni in his 1923 report delivered in Bucharest to a
Dashnak congress noted that:


“We
were in the process of demanding an Armenia that would span from sea to sea
(between the Black and Mediterranean Seas). In the end we fought relentlessly
with the Turks. We died and also killed… we joined military operations. We were
fooled and casted in our lot with the Russians. The deportations were both
correct and necessary. We were unable to see the truth – we were responsible
for the events which unfolded. The Turkish national struggle was just.
Rejecting peace and taking up arms was our biggest mistake. The Treaty of
Sèvres made us blind to reality. The basis of our rebellion was the dream of a
‘Greater Armenia’; we were oblivious to the fact that this has no basis in
reality. The driving force of our rebellion was the Armenia promised to us by
the Allied States.”


Dikran
Kevorkyan, the head of Istanbul’s Kandilli Church Foundation, noted in 2007
that: “During the First World War the English, Germans and French and on the
other hand the Russians used the Armenians as a pawn. The imperialist powers
coupled with the actions of some Armenians in positions of responsibility
caused these events. What could ASALA and the PKK have done without the support
of imperialist powers? Turkey is the greatest country in the world where the
Armenians live in tranquillity and in conditions suitable for the protection of
their identity.”


Conclusion


The
Armenian attacks and massacres which have relentlessly continued from the 1860s
onwards cannot simply be restricted to discussions regarding the relocations of
1915 alone. Likewise, they cannot mask the necessity of coming to terms with
those bearing responsibility for the lived tragedies.


The
aforementioned legal judgements and the flow of history are in the open and
cannot be hidden. Parliaments and national governments can neither act in the
capacity of historians nor as courts of law – because judgement can only be
passed by courts alone. A path which can re-affirm Turkish and Armenian
friendship must be established as the Armenians have been exploited for two
centuries. Armenians must also come to terms with their own history and abandon
hatred of Turks. For their own part, the Turks have always shown themselves to
be on the side of peace.


The
drive to hold the baseless allegations of the Armenians on the public agenda
does no service to the developing of positive relations between the
neighbouring states of Turkey and Armenia. On the contrary, it contributes to a
lack of trust and more than anyone, it is the Armenian people who suffer as a
result of this.


Esteemed Member of the German Federal Parliament,


Seeing
yourselves as representatives of civilisation, we are putting forth that politicians
cannot pass judgement on issues which are the remit of courts of law; therefore
we call on you to reject the baseless claims of the Armenians. We thank you for
your understanding.


TOGETHER WE ARE THE TURKISH NATION MOVEMENT / ON BEHALF OF 632
ACADEMICS AND INTELLECTUALS


btmhareketi@gmail.com, https://www.facebook.com/birlikteturkmilletiyiz/


TURKISH


Pek Muhterem Hanımefendiler, Beyefendiler,


Asılsız
Ermeni iddialarının Federal Parlamentoda görüşülmesi için çalışmaların başlatıldığını
öğrenmiş bulunuyoruz. Uluslararası hukuk, insan hakları, barış, istikrar ve
güvenlik açısından bazı bilgileri dikkatlerinize sunmayı görev biliyoruz. 
Bu konuda gerçeği, ama sadece gerçeği bilmek; adalete, egemenliklere, demokrasi
ve özgürlüklere saygılı olmak isteyen herkese seslenmek istiyoruz.


Ermeni Meselesi Ne Zaman Başlamıştır, Gerçeği Nedir?


Ermenilerle
Türklerin irtibatı 11. YY’da başlamış ve iki halk 19. YY sonuna kadar sulh ve
sükûn içinde yaşamıştır. Ermeni sorunu, 1774 Küçük Kaynarca ve 1878 Berlin
Antlaşmalarındaki, Osmanlı Devletinin içişlerine karışılmasına fırsat veren “Rusya,
Fransa, İngiltere ve Almanya, Ortodoks Ermenilerin koruyucusu olacak ve bu
konuda Osmanlı reformlar yapacaktır”
madde ile başlamıştır. Adı
geçen bu devletlerin “Size Anadolu’da devlet kurduracağız vaadiyle” aldattığı
Ermeniler teşkilatlanmaya başlamışlardır. Nitekim bu tarihten sonra Ermeniler
tarafından; 1885’de Ramgarvar, 1886 yılında Hınçak ve 1890 yılında Taşnaksutyun
[Şu anda
Ermenistan’ı yöneten parti]
silahlı isyan komiteleri
kurulmuştur. Bu komitelerin nizamnamelerinde, “Doğu Anadolu’da Bağımsız Ermeni
Devleti”
kurulacağı, bunun için isyanlar çıkarılacağı ve
terör yapılacağı gibi hususlar açıkça yer almaktadır.


Ermeni
Yazar M. Varantyan, “Taşnaksutyun Tarihi” isimli kitabında, Ermeni
komitelerinin siyasi programından şu ifadeleri aktarmaktadır; “örgütün
hedefi isyan çıkarmak ve bu isyanın sonunda Bulgaristan’da, Lübnan’da olduğu
gibi bir bağımsızlık veya özgürlük elde etmekti”
. Komitenin
sloganı “Türkü,
Kürdü, nerede ve hangi şartlarda görürsen öldür. Gericileri, sözünden
dönenleri, Ermeni hafiyelerini, hainleri öldür, intikam al”

idi.


Bu
bakımdan Ermeni sorununu, tarih boyunca Ermenileri aldatarak dün Osmanlı’ya,
bugün de Cumhuriyet Türkiye’sine karşı kullananlar yaratmıştır, bugün de
sürdürmektedirler.


Birinci Dünya Savaşında Kanlı İhanet ve Etnik Temizlik


Emperyalizmin
desteğinde 1860’ta başlayan ve 1914 Birinci Dünya Savaşına kadar süren Ermeni
silahlı isyanları, savaşta, öncesi ve sonrasında [Rusya, Fransa ve İngiltere’nin
desteğiyle]
yaygın katliama dönüşmüştür. Yine Ermeni isyancıların
düşman cephesinde yer alarak, kendi devletleri olan Osmanlı ordularıyla
savaşmaları; askerî depoları, ikmal kollarını basmaları ve telgraf hatlarını
kesmeleri ağır zararlar veriyordu. Hatta bu yüzden Osmanlı Türk Devletinin 6.
ordusu savaşamayacak duruma düşmüştür.  Yaygın sivil katliamları ve
korumasız kalan Türk halkının korkutularak ülkenin batısına göç etmek zorunda
bırakılmaları; [sayıları
1,5 milyonu bulmaktadır]
aynı zamanda, azınlıktaki Ermeni nüfusunu
çoğunluğa çıkarmayı amaçlayan etnik temizlikti. Bu hususu, Rus tarihçi
İrandust’un “Kemalist
Devrimin İtici Güçleri”
adlı eserinde aşağıdaki sözlerle ifade
edilmektedir: “Fransızların
oluşturduğu Taşnak’lardan müteşekkil jandarma birlikleri Türk nüfusa karşı
kitlesel cinayetlere giriştiler. ….. Ermeni çeteleri sırayla köylerin bütün
halkını kılıçtan geçirdi. Türk nüfusunun fiziksel olarak ortadan kaldırılması
programı tamamen bilinçli şekilde işgalcilerin yönetiminde yürütüldü”


İşte
Osmanlı Türk Devleti, bu silahlı Ermeni çeteleri ile potansiyel olarak bunlara
katılacağı düşünülenleri savaş sahasından alıp, kendi toprağı Suriye ve
Lübnan’a yerleştirmiştir. Devlet bunun için, savaş hukukuna göre meşru bir
güvenlik hakkı olan “Sevk ve İskân” kararnamesi çıkarmış ve tahminen 600
bin kişi göç ettirilmiştir. Göç sırasında büyük acılar yaşanmış, çoğunluğu o
günlerin zorlu bulaşıcı hastalıklardan ve soğuktan ölenlerle, intikam ve eşkıya
saldırılarında ölenlerin toplam sayısı 48 bin olarak tespit edilmiştir.


Ermeni Tarafı Anlaşmaları Tanımıyor, Teröre Yeniden
Başlıyor                                                                                            
Savaşın 1918’de sona ermesi ve Osmanlının teslim olmasını fırsat
bilen Ermeni çeteleri, göç bölgelerinden gelerek, eskisinden daha yaygın ve
daha büyük boyutlarda kitle katliamlarını başlatmış ve bu saldırılar 1920’ye
kadar sürdürmüştür. Ermeni birliklerinin Kazım Karabekir komutasındaki
Kolorduyla yaptığı savaşı kaybetmesi üzerine, 1920 Gümrü ve Moskova, 1921 Kars
ve nihayet 1923 Lozan Antlaşmalarıyla bugünkü sınırlar çizilmiş ve barış
yapılmıştır.


Bu
dönemin özeti şöyle yapılabilir: 1860-1920 arasındaki 60 yıl boyunca, emperyalistlerin
“iki deniz
arasında devlet kurduracağız”
vaadiyle aldattığı Ermeniler, “Osmanlı
topraklarında devlet kurmak”
hayaliyle hep saldıran, Türkler ise,
hep vatanlarını savunan taraf olmuştur. Daha da trajik ifadesiyle, haksız
saldırganla, haklı mağdurun hikâyesidir. Ermeni meselesinin gerçeği de bundan
ibarettir.


Anlaşmaları Tanımayan Ermeniler Teröre Başlıyor


1923
Lozan Antlaşmasıyla uluslararası temelde sağlanan barış 50 yıl sürdü. 1973
yılında yeni bir terör örgütü ortaya çıktı, adı; Adı Ermenistan’ın
Kurtuluşu için Ermeni Gizli Ordusu
anlamına gelen ASALA idi.
ASALA, 1973- 1985 arasında, dış görevlerdeki 45’den fazla Türk diplomat ve
memurunu katletti. Ermenistan ise, 1988-1995 döneminde Azerbaycan topraklarının
%20’sini işgal etti, etnik temizlik için Hocalı’da, bir gece baskınıyla masum
613 kadın, çocuk, yaşlıyı hunharca katletti, 1 milyondan fazla Azerbaycan
Türk’ü sürgün/kaçkın oldu. Dünya bu vahşi işgal, katliam ve etnik temizliği 22
yıldır seyretmektedir. Hatta Osmanlı’yı parçalamak üzere Ermeni çetelerini
kullanan Rusya, Fransa, İngiltere’ye ABD de katılarak, insanlığa ve
uluslararası hukuka karşı işlenen bu cinayetlerin destekçisi ve koruyucusu
oldu.


Pek Muhterem Hanımefendiler, Beyefendiler,


Bu 2 Asırlık Meselede Son Çözüm Mercii hukuk ne diyor, ona da
bakalım:


1.Osmanlı Türk Devleti, göç sırasında (1916) ihmal gösteren,
saldırganlarla işbirliği yapan 1397 görevliyi Divan-ı Harp’te yargılayarak
67’si idam, diğerlerini çeşitli ağır cezalara çarptırmıştır. Katliamı planlayan
bir devlet, kendi görevlisine böyle bir ceza verebilir mi?


2.    
İngiliz
Kraliyet Başsavcısının kararı:
İngiltere 1919’da “Ermeni katliamı”
yaptığı iddiasıyla dönemin bir kısım yöneticisi ile İttihatçıları Malta’ya
topladı. Uluslararası bir mahkeme kuruldu, başına da İngiliz Kraliyet
Başsavcısı Woods getirildi. Savcı, Osmanlı, İngiltere, ABD, Mısır ve Irak
arşivlerini iki yıl araştırdı, sonunda katliam yapıldığını dair herhangi bir
delil bulamadığı için 29 Temmuz 1921’de takipsizlik kararı verdi. Bu karar çok
önemlidir, çünkü olaylar, şahitler ve belgeler ortada ve Osmanlı yenilmiş iken
bu karar verilmiştir. Hukuka saygısı olan hiç kimse buna itiraz etmemelidir. (Ek: 1)


3.    
Avrupa
Adalet Divanının kararı:
Fransa’daki bir Ermeni derneği, “Avrupa
Parlamentosu ‘Türkiye
soykırım yaptı’ kararı aldığına göre, AB adaylık statüsü dondurulmalıdır.”

İddiasıyla dava açtı. Divan 29 Ekim 2004 tarihli kararında; ’’Avrupa
Parlamentosu (AP)’nun 1987 yılında aldığı Ermeni Soykırımı ile ilgili kararın
siyasi olduğunu, bunun hukuki alanda hiçbir geçerliliği olmadığını’’

hükme bağlamıştır.


4.    
Fransız
Anayasa Mahkemesinin kararı:
Patrick Deveciyan’ın hazırlayıp 2006 yılında
Fransız parlamentosunda kabul edilen ve “Ermeni soykırımı yoktur” demeyi suç sayan kanun, Fransa
Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmiştir. 5. Uluslararası Adalet Divanını
tehcirin soykırım sayılamayacağına ilişkin kararı:
Uluslararası
Adalet Divanı (UAD), Hırvatistan’ın, 1999 yılında Yugoslavya Federal
Cumhuriyeti aleyhine açılan davada; “…bir gruba mensup kişileri bulundukları yerden başka bir yere zor
kullanarak da olsa, tehcir etmenin soykırım sayılamayacağına”
karar
vermiştir. 6.
AİHM Büyük Mahkemesinin kararı:
AİHM Büyük mahkemesi
Perinçek-İsviçre davası konusunda verdiği 15.10.2015 tarihli kararda; “1915’te
yaşanan Ermeni zorunlu göçünün uluslararası hukuka göre soykırım olarak
nitelendirilemeyeceğine”
hükmetmiştir.


Yargının
bu kararlarına rağmen hala Türklerin suçlanması, en hafif ifadesiyle, hukuka
saygısızlıktır.


İki Şahit, İki Medeni
Açıklama                                                                                                                             
                              Taşnak
Komitesinin kurucusu,  Ermenistan Cumhuriyeti’nin ilk Başbakanı 
Ovannes Kaçaznuni’nin 1923 yılında Bükreş’te yapılan Taşnak Partisi Kongresine
sunduğu raporda ne diyor, bakalım:
Türkiye’den ‘denizden
denize Ermenistan’
talep etmekteydik… Nihayet var olduğumuz sürece aralıksız olarak
Türklerle savaştık. Öldük ve öldürdük… Askerî operasyonlara katıldık.
Kandırıldık ve Rusya’ya bağlandık. Tehcir doğruydu ve gerekliydi. Gerçekleri
göremedik,
olayların sebebi biziz. Türklerin
millî mücadelesi haklıydı. Barışı reddetmemiz ve silahlanmamız büyük bir
hataydı. Sevr Antlaşması gözümüzü kör etmişti. İsyanımızın temelinde ‘Büyük
Ermenistan hayali vardı
…‘Türkiye Ermenistan’ı’ diye bir devletin, hayalden öte olmadığı
gerçeğini göremedik. İsyanımızın temelinde İtilaf devletlerinin bize vaat
ettiği Ermenistan hayali vardı, gerçeği göremedik.”


İstanbul Kandilli Kilisesi Vakfı Başkanı Dikran Kevorkyan diyor
ki:
“ 1. Dünya Savaşı’nda bir yandan, İngiliz, Alman ve Fransızların,
öte yandan Rusların Ermenileri piyon olarak kullandılar.
Emperyalistlerin
oyunları, Ermeni idarecilerin apolitik düş öncüleri (medya, kiliseler, din
adamları) bütün bu olaylara sebep olmuştur… Emperyalist güçler, ASALA ve
PKK’nın arkasında olmasaydı onlar ne yapabilirlerdi?… Bugün dünya üzerindeki
Ermenilerin en rahatlıkla, en güçlü şekilde kendi kimliklerini muhafaza
ettikleri ülke Türkiye’dir.” (2007)


SONUÇ:


1860’dan
günümüze kadar devam eden ve durmak bilmeyen Ermeni saldırı ve katliamları, “1915
Olayları”
na hapsedilemez ve günümüze kadar yaşanan faciaların
gerçek sorumluları gizlenemez.


Bütün
bu yargı kararları ve tarihi akış gerçekleri açıkça ortaya koymaktadır.
 Özellikle de parlamento ve hükumet gibi siyasi kurumlar, kendilerini
tarihçilerin ve yargının yerine koyamazlar; çünkü hüküm yargınındır. İki
asırdır acımasızca sömürülen Ermenilerin, tarihle yüzleşerek Türk düşmanlığından
vazgeçmelerinde, Türklerle eski devirlerdeki gibi dost olmalarında
sayılamayacak kadar yarar vardır;  bunun yollarını aranmalıdırlar.
Türkler her zaman barışçı niyetlerini göstermişlerdir.


Asılsız
Ermeni iddialarını sürekli ve ısrarlı bir şekilde gündemde tutma gayretleri,
komşu olan Türk ve Ermeni devletleri arasında olumlu ilişkilerin kurulmasına
hiçbir katkı yapmamakta; aksine halklar arasındaki güvensizliği (hatta
husumet duygularını)
daha da arttırmaktadır. Bundan da en büyük
zararı Ermeniler görmektedir.


Federal Almanya Meclisinin Sayın
Milletvekili,                                                                                                                   


Uygarlığın
temsilcisi olduğunu düşünen sizleri, “Yargıya ait bir konuda, biz siyasiler karar veremeyiz” diyerek,
asılsız Ermeni iddialarını reddetmeye çağırıyoruz. Şimdiden anlayışınıza
teşekkür ederiz.


BİRLİKTE TÜRK MİLLETİYİZ HAREKETİ   [632 Akademisyen ve
aydın adına]  


Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

deneme bonusu veren siteler | hd film izle | film izle | film izle | 4k film izle | bets10 giriş

cialis 5 mg viagra satın al Elektronik Sigara https://wwv.stag9000.shop http://umraniyetip.org/anadolu-yakasi/maltepe-escort/ perabet novagra satın al viagra satış